تو گفتی از نگاه من زندگی را زندگی کردی گفتی خوشتر از صدای من در گوش تو صدایی نجوا نکرده ست چه گذشت با دل من که هر روز می گذرد تکرار من دلباخته در چله ی عشق به همان حال و خیال شب و روزم خراب همه شاهد بودند شاهد حال خرابم بودند نگاهی ملتسم، قلبی ویران بارها صدا کردم تو را اما فاصله ها دیواری بودند تا تو نبینی نگاهم را تا تو نشنوی صدایم را من در اعماق دلم از فتح عشق می سوزم از حرارتهای احساس عمیقم و در انتظار صبحی می مانم که اید از تو پیامی سلام عشق من هدی غافلی

دیگر نکن ز من یادی حرف از تو که به میان اید چشمانم از عشق تو می جوشد تو گمان کن که حال من خوب است نمی خواهم بدانی شب تار هم به حالم گریه می کند و اسمان به شدت اشک می ریزد اینجا اهل محل همه با نشاط از دل خود می گویند و من در حسرت یک خبر از تو هر شب می میرم لحظه ی وداع را به یاد بیار ای یار شب که از شب گذشت از ان همه ناله و درد اسمان در دل من تاریک گشت اشک منو فقط شب دید و شب حسرت به دست اوردنت در همان شب و تاریکیش پنهان گشت صداها ی زیبا در گوش من دگر اثر نمی کند دگر حس نمی کنم بوی گل ، بوی چک چک باران بوی نم خاک را تکرار می کنم زندگی را من با حس و لحظه های شاد تو من به امیدی صبحی تازه به امید راهی نو شب را به سحر تقدیم می کنم هدی غافلی

پشت این شعر زنی می گرید

شب است و شب دریا، شب سرد و غریبی است

میان زوزه های باد ، صدای ناله ای می اید

می شنوی فریاد گنگی است

که هر دم می شود، صد بار تکرار

ان ناله ها از ان زنی ست

که فریادش او را هر شب می برد تا پای دار

مرا ببخش این بار هم قول من قول نبود

گفته بودم تو را از یاد می برم اما نشد

دلم هوای گریه کرده

دلم شانه هایت را بهانه کرده

دلتنگی

آن گاه که دلتنگی می آید

کسی هست در همین نزدیکی

که تو را می خواند

تا امتداد عبور از دلتنگی را

در این جاده های تاریک

به تو نشان دهد

آن گاه که دلتنگی می آید

قلبی است در همین نزدیکی

که طپش هایش

موسیقی دلتنگیهایت را می نوازد

گرچه او آغاز دلتنگی های توست

آن گاه که دلتنگی می آید

یاد دلی شکسته و اندوهی بزرگ

خانه ات را پر می کند

آن گاه که دلتنگی می آید

آرزوهایت را بهانه می کنی

برای یک فصل گریه ی بی صدا

هدی غافلی